To ξύλο μειώνει την εξυπνάδα των παιδιών

Ένα χτύπημα με την παλάμη στα μαλακά του παιδιού, ενδέχεται να προκαλέσει κάτι πολύ περισσότερο από δάκρυα. Μπορεί να μειώσει το IQ, σύμφωνα με τον Αυστραλό κοινωνιολόγο, κ. Μάρι Στράους, ο οποίος μελέτησε την επίδραση του ξύλου στα παιδιά επί 40 χρόνια. Έχοντας ως δείγμα 800 παιδιά, ηλικίας μεταξύ 2 και 4 χρόνων, μελέτησε επί 4 χρόνια την επίδραση του ξύλου και συμπέρανε ότι εκείνα που έτρωγαν ξύλο είχαν IQ πέντε βαθμούς χαμηλότερο από εκείνα που δεν υποβαλλόταν σ' αυτήν την μέθοδο επιβολής πειθαρχίας.Σε παιδιά ηλικίας μεταξύ 5 και 9 χρόνων, που πήραν μέρος στην ίδια έρευνα, διαπιστώθηκε ότι το ξύλο μείωνε το IQ τους κατά 2,8 βαθμούς. Ο κ. Στράους επισημαίνει ότι το αποτέλεσμα της έρευνάς του έχει μεγάλη σημασία για τη φυσιολογική ανάπτυξη των παιδιών όλου του κόσμου. Αλλά και η ψυχολόγος, δρ. Τζούντιθ Κέννεντι, από το Σίδνεϊ, υποστηρίζει ότι ενώ ένα ελαφρό χτύπημα στα οπίσθια, αραιά και που, δεν πρόκειται να έχει τραυματική επίδραση στο παιδί, το συχνό ξύλο, σίγουρα έχει βλαβερή επίδραση, επηρεάζοντας ακόμη και τη συμπεριφορά του.

Πηγή: www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Παιδιά ψάχνουν τροφή

Η χειρότερη ίσως ανθρωπιστική κρίση του πλανήτη διαδραματίζεται στη Σομαλία. Παιδιά ψάχνουν τροφή σε χωματερή του Μογκαντίσου

Η φτώχεια "θερίζει" παιδιά

Με ρυθμό μικρότερο από τον «Στόχο της Χιλιετίας» εξακολουθεί να μειώνεται η παιδική θνησιμότητα, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της UNICEF. Παρόλο που σε σύγκριση με το 1990 έχει μειωθεί σημαντικά η θνησιμότητα των παιδιών ηλικίας κάτω των πέντε ετών, αυτή συγκεντρώνεται ολοένα και περισσότερο στις φτωχές χώρες. Από τις 67 χώρες με υψηλά ποσοστά παιδικής θνησιμότητας, μόλις 10 βρίσκονται σε καλό δρόμο για να συναντήσουν τους «Αναπτυξιακούς Στόχους της Χιλιετίας» που έχει θέσει ο ΟΗΕ. Τα στοιχεία της οργάνωσης δείχνουν ότι τη στιγμή που το 1990 πέθαναν 12,5 εκατομμύρια παιδιά, το 2008 ο αριθμός αυτός έπεσε στα 8,8 εκατομμύρια παιδιά, πρόοδος που οφείλεται στην πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση και πρόληψη της ελονοσίας και της μετάδοσης του AIDS από τη μητέρα στο παιδί. Ωστόσο, το 99% της θνησιμότητας παιδιών ηλικίας κάτω των πέντε ετών εντοπίζεται στις φτωχές χώρες, με την Υποσαχάρια Αφρική να συγκεντρώνει τις μισές περιπτώσεις παιδικής θνησιμότητας -από τα συνολικά 8,8 εκατομμύρια- και τη Νότια Ασία να ακολουθεί με ποσοστό 32%. Για να επιτευχθεί ο «Αναπτυξιακός Στόχος της Χιλιετίας» του ΟΗΕ για την παιδική θνησιμότητα, θα πρέπει έως το 2015 αυτή να έχει μειωθεί κατά δύο τρίτα σε σύγκριση με το 1990, αυτό σημαίνει ότι ο ρυθμός μείωσής της θα πρέπει να φτάσει το 4,4% ετησίως, ποσοστό σχεδόν «άπιαστο» αν αναλογιστεί κανείς ότι σήμερα έχει επιτευχθεί μόλις ένα 1,8% ετησίως. «Είναι ανησυχητικό ότι μεταξύ των 67 χωρών με υψηλά ποσοστά παιδικής θνησιμότητας (40 για κάθε 1.00 άτομα και πλέον), μόλις 10 εξ αυτών βρίσκονται σε καλό δρόμο για να συναντήσουν τους Αναπτυξιακούς Στόχους της Χιλιετίας», έγραψε ο Ντάνζεν Γιου της UNICEF στην ιατρική επιθεώρηση «Lancet» και πρόσθεσε ότι τα ευρήματα αυτά κάνουν επιτακτική την ανάγκη για συντονισμένη δράση ώστε να επιταχυνθεί η πρόοδος. Θα πρέπει ωστόσο να σημειωθεί ότι από το 2008 έχουν σημειωθεί σημαντικές πρόοδοι που δεν αντανακλώνται στην τελευταία έκθεση της UNICEF και που περιλαμβάνουν προγράμματα εμβολιασμού, έργα για την καταπολέμηση του AIDS, καθώς και καλύτερη διανομή εντομοκτόνων και κουνουπιέρων για την αντιμετώπιση της ελονοσίας. Ωστόσο, σύμφωνα με τους συντάκτες της έκθεσης, θα πρέπει επιπλέον να δοθεί περισσότερη έμφαση στην πνευμονία και τη διάρροια, αφού αυτές συνιστούν δύο από τις σημαντικότερες αιτίες της θνησιμότητας μεταξύ των παιδιών ηλικίας κάτω των πέντε ετών.

Αγγλία: Απαγορεύεται η μπάλα

Επειδή τα παιχνίδια με μπάλα «απαγορεύονται» στους δρόμους του Λονδίνου, η φαντασία του καλλιτέχνη με τη μυστική ταυτότητα και τα ακριβοπουλημένα έργα, του Βρετανού Μπάνκσι, εφηύρε μια ζωγραφισμένη πινακίδα που γράφει ακριβώς αυτό: «Οχι παιχνίδια με μπάλα», για να παίζουν τα δύο ζωγραφισμένα με γκράφιτι παιδιά που έπλασε. Πολλές φορές οι βρετανικές Αρχές έχουν διχαστεί για το αν επιτρέπονται τα ειρωνικά και καυστικά γκράφιτι του Μπάνκσι στα κτίριά τους. Και κάποιες φορές έχουν φτάσει στο σημείο να τα σβήσουν. Μόνο η γενέτειρα πόλη του καλλιτέχνη, το Μπρίστολ, σκέφτεται να ψηφίσει νόμο που θα επιτρέπει τα γκράφιτι στους τοίχους (πηγαίνοντας κόντρα στη μη ανεκτική πολιτική των άλλων αγγλικών πόλεων) από τότε που η «επίσημη» έκθεση του Μπάνκσι στην πόλη συγκέντρωσε 300.000 επισκέπτες και τόνωσε την τοπική οικονομία κατά περίπου 10.000 λίρες.

"Κρυφά" σχολεία στο Πεσαβάρ

Οι επιθέσεις των Ταλιμπάν σε σχολεία του Πακιστάν με στόχο να αποτρέψουν τα κορίτσια να πηγαίνουν στο σχολείο άφησαν απτόητες τις μικρές μαθήτριες...

"Κρυφά" σχολεία στο Πεσαβάρ του Πακιστάν. Μετά την ανατίναξη του σχολείου τους από τους Ταλιμπάν, οι μικρές Πακιστανές κατευθύνονται στη σκηνή όπου κάνουν το μάθημά τους, αψηφώντας τις βίαιες επιθέσεις

Το εμπόριο της... φτώχειας

Ενα αγόρι μεταφέρει στους ώμους του ένα σάκο με ξυλάνθρακα από χωματερή της Μανίλα με σκοπό την μεταπώλησή του. Το παράνομο εμπόριο ξυλάνθρακα ανθεί στη χώρα καθώς αποτελεί σημαντικό πόρο εισοδήματος των φτωχών οικογενειών.

Πηγή: Εφημερίδα ΕΘΝΟΣ

Από τα φανάρια, στα θρανία

Θαλπωρή και μόρφωση για δεκάδες Τσιγγανόπουλα από εθελοντές στον Κολωνό
«Ένα παιδάκι μού είπε κάποτε: “Για μένα ο Θεός έχει αποφασίσει να πουλάω λουλούδια”. Το πλησίασα, του μίλησα και προσπάθησα να το κάνω να με εμπιστευτεί. Βήμα, βήμα, το έφερα σε επαφή με τα γράμματα. Κάποια στιγμή ξετρελάθηκε. Ήθελε να μάθει τα πάντα. Υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα;». Επιστρέφοντας στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 από τις ΗΠΑ, όπου είχε βρεθεί για σπουδές και εργασία, η κοινωνική λειτουργός κ. Μυρτώ Λαιμού συνάντησε μια πραγματικότητα που της προκάλεσε δυσάρεστα συναισθήματα. Δεκάδες παιδιά, κυρίως Τσιγγανόπουλα εργάζονταν μέρα- νύχτα πουλώντας λουλούδια και χαρτομάντιλα στα φανάρια. Το πρόβλημα ήταν ιδιαίτερα έντονο στην περιοχή του Κολωνού, όπου εργαζόταν, γεγονός που την ώθησε στην απόφαση να κάνει κάτι για να βοηθήσει αυτά τα παιδιά. Αφού απευθύνθηκε σε δήμους και νομαρχίες χωρίς να βρει ανταπόκριση, αποφάσισε να ενεργήσει μόνη της. Με τη βοήθεια φίλων και γνωστών, δημιουργήθηκε το 1997 το Κέντρο Συμπαράστασης Παιδιών και Οικογένειας, Μη Κυβερνητική Οργάνωση, με σκοπό να βοηθήσει τα κοινωνικώς αποκλεισμένα παιδιά να ενταχθούν στην κοινωνία και να δουν πως υπάρχουν επιλογές στη ζωή τους. «Οι περισσότεροι Τσιγγάνοι δεν έχουν πρόσβαση στα γράμματα. Είναι αποκλεισμένοι από παντού. Έτσι, και τα παιδιά τους βρίσκονται μοιραία στην ίδια κατάσταση. Όταν το κράτος αποφάσισε να τους νομιμοποιήσει και να τους εντάξει σταδιακά στην κοινωνία, δεν φρόντισε να διαμορφώσει έτσι τους θεσμούς ώστε να μπορούν να σταθούν πράγματι ισότιμα με τον υπόλοιπο κόσμο. Πώς είναι δυνατόν να τους ζητάς πιστοποιητικά, άδειες και άλλα έγγραφα, όταν δεν ξέρει κανένας τους να διαβάζει;» λέει στα «ΝΕΑ» η κ. Λαιμού, η οποία με τη βοήθεια των εθελοντών δίνει καθημερινά αγώνα να βοηθήσει τα «παιδιά των δρόμων» να αποκτήσουν βασικές γραμματικές γνώσεις και τα απαραίτητα πιστοποιητικά, να εγγραφούν στα σχολεία και να βρουν έναν διαφορετικό δρόμο για τη ζωή τους. Το Κέντρο προετοιμάζει τα παιδιά για το σχολείο διδάσκοντας τις δεξιότητες και τη συμπεριφορά που απαιτείται για την εγγραφή τους στα σχολεία της περιοχής, παρακολουθεί την πρόοδο και την τακτική προσέλευσή τους στο σχολείο, φροντίζει για την ενημέρωση των γονέων και την προώθηση της ενεργού συμμετοχής τους και παρέχει βοήθεια σε όσα παιδιά αντιμετωπίζουν δυσκολίες με τα μαθήματά τους. Επιπλέον, υποστηρίζει τα μεγαλύτερα παιδιά και τους εφήβους που δεν έχουν πάει ποτέ σχολείο ώστε να το πάρουν απόφαση και να το επιχειρήσουν, προσφέροντάς τους μαθήματα γραφής και ανάγνωσης. «Τα παιδιά το λατρεύουν αυτό. Βλέπεις ότι διψούν για μάθηση. Και οι γονείς δείχνουν να καταλαβαίνουν ότι είναι αναγκαίο να αποκτήσουν τα παιδιά εφόδια για τη ζωή τους. Τα παιδιά νιώθουν το Κέντρο σαν σπίτι τους γιατί δεν διαβάζουν μόνο, αλλά έχουν τη δυνατότητα να καλύψουν και άλλες βασικές ανάγκες τους όπως είναι το φαγητό και η ατομική υγιεινή. Τα βλέπεις κάνουν σαν τρελά για να πλυθούν και να βάλουν καθαρά ρούχα», λέει η κ. Λαιμού.

Στήριξη σε οικογένειες

Παράλληλα με τις δραστηριότητες για τα παιδιά, οι οποίες περιλαμβάνουν επίσης παιχνίδια, χορό και θεατρικό παιχνίδι, λειτουργεί και κοινωνική υπηρεσία για την οικογένεια, όπου οι γονείς, κυρίως μητέρες, συζητούν τα προβλήματά τους και παίρνουν συμβουλές για το πώς πρέπει να βοηθήσουν τα παιδιά και γενικώς την οικογένεια. «Έρχονται γονείς και συζητούν για προβλήματα ενδοοικογενειακής βίας, ανεργίας και άλλα και αναζητούν λύσεις. Δεν υφίστανται μόνο τα παιδιά τις διακρίσεις και τον ρατσισμό αλλά και οι γονείς. Εμείς προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε να ωθήσουν τα παιδιά στα γράμματα και να μην τα καταδικάζουν να πουλάνε μόνο λουλούδια στους δρόμους, αλλά να αναζητήσουν άλλες διεξόδους. Και νιώθουν όλοι πραγματικά υπερήφανοι όταν δουν πως κάποιο τελειώνει το σχολείο και βρίσκει μια καλή δουλειά. Θέλουν να του μοιάσουν, αποκτούν επιπλέον κίνητρο» σημειώνει η κ. Λαιμού.
«Ευαισθητοποιούνται μόνο φίλοι και εθελοντικές οργανώσεις»

ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ λειτουργεί σε ένα ενοικιαζόμενο κτίριο στην περιοχή του Κολωνού, όπου καθημερινά παρακολουθούν μαθήματα περίπου 60 παιδιά, ωστόσο, τη βοήθειά του έχουν αναζητήσει περισσότερες από 500 οικογένειες, οι οποίες είναι αρχειοθετημένες με όλα τα στοιχεία που αφορούν την κατάστασή τους. Τα λειτουργικά του έξοδα είναι πάρα πολλά, δεδομένου ότι μόνο το ενοίκιο του κτιρίου είναι 2.000 ευρώ, τα οποία καλύπτονται κυρίως από εθελοντές, αναφέρει η κ. Λαιμού: «Δυστυχώς, ευαισθητοποιούνται μόνο οι φίλοι και εθελοντικές οργανώσεις, που μας προσφέρουν καθημερινά πάρα πολλά πράγματα, όπως ρούχα, σχολικά είδη και παιχνίδια για τα παιδιά, ενώ ένα μικρό ποσό μάς δίνει το τελευταίο διάστημα το υπουργείο Υγείας. Τα έξοδα, ωστόσο, είναι πολύ περισσότερα και χρειάζονται από την Πολιτεία και τους φορείς και χρήματα. Ευτυχώς για μας, το μεσημεριανό φαγητό καλύπτεται και από τον Δήμο Αθηναίων, που είναι μια πολύ σημαντική βοήθεια». Παρ΄ όλη την φυσική κούραση που της έχει δημιουργηθεί από τα χρόνια της δύσκολης προσπάθειας, η κ. Λαιμού δεν δείχνει διατεθειμένη να εγκαταλείψει, παίρνοντας θάρρος και δύναμη από τα ίδια τα παιδιά. «Τα Τσιγγανόπουλα δεν είναι διαφορετικά παιδιά. Είναι γελαστά, χαρούμενα, παιδιά γεμάτα ζωντάνια, όπως όλα. Βλέπεις τα πρόσωπά τους να λάμπουν από ευτυχία, όταν νιώθουν πως μαθαίνουν κάτι καινούργιο. Δεν πιστεύω πως τα “πριγκιπόπουλα” έχουν διαφορετικό πρόσωπο», υποστηρίζει η κ. Λαιμού.

Πηγή: Εφημερίδα TA NEA